Gesprek

Vermoedelijk zullen dergelijke verschillen voor alle projecten gelden. Binnen iedere locatie zal er een andere cultuur heersen, met dus weer een eigen sfeer als gevolg. Immers, overal wonen andere cliënten, met hun eigen beperkingen, hulpvragen, verwachtingen en karakters. Als er binnen een project voor cliënten nog steeds de mogelijkheid bestaat tot het maken van tijdsafspraken betreffende assistentie en andere soort van privileges, zal dat ook invloed hebben op de sfeer. Oorspronkelijk kon ik dat zelf ook, nu niet meer. Maar net zo belangrijk, ook de ADL’ers hebben allemaal een eigen karakter en een andere manier van werken. Oftewel, het geheel van cliënten, ADL’ers, regels, cultuur en wat niet al, dat zal overal weer anders zijn.

Dat er ook overeenkomsten zijn is natuurlijk ook wel te begrijpen. Eigenlijk niet meer dan logisch, lijkt mij. Fokus heeft nou eenmaal een beleid en het is te verwachten dat die in ieder project wordt uitgevoerd en dus herkenbaar is. Kennelijk is dat echter toch niet overal het geval. Zo bleek bijvoorbeeld dat waar ik woon de afgelopen jaren meerdere malen een dialoog is georganiseerd en op andere locaties niet tot nauwelijks. Wel opvallend zou ik zeggen, want enkele jaren geleden werd het streven hiernaar toch echt luid uitgesproken en eigenlijk ook wel geadviseerd om meer cohesie te ontwikkelen.

Binnen het afgelopen jaar werd hier zelfs tweemaal een dergelijke bijeenkomst georganiseerd. Dat deze dialogen waardevol zijn en effect hebben kan ik beamen. Zonder wollig te willen zijn, door tijd en aandacht te hebben/nemen voor elkaar wordt er vertrouwen en respect gecreëerd. Voor verbetering van de interne sfeer is dit een uitgelezen kans. Het is geen tovermiddel, wel een mooi hulpmiddel. Daarom is het ook wenselijk om zoveel mogelijk cliënten en ADL’ers aanwezig te kunnen laten zijn. Al zal het prikken van een geschikt moment daarom wel lastig zijn. Enige flexibiliteit is hierbij wel van belang. Toch?

Enkele jaren terug werd in mijn project tijdens een dialoog betreffende de werkdruk voor ADL’ers voorgesteld om de mogelijkheid tot het maken van tijdsafspraken door cliënten af te schaffen. Alleen uitzonderingen werden gehonoreerd. Om meerdere redenen moest ik hier aanvankelijk niets van weten. Dit item werd niet opgedrongen, maar slechts voorgesteld om het te laten bezinken en er bij een daaropvolgende dialoog op terug te komen. Een meerderheid van de cliënten, ik inmiddels ook, durfde deze nieuwe manier van werken aan. Het mooie van de dialoog was dat het een open gesprek was.

Zo’n half jaar geleden ging een andere dialoog wederom over werkdruk. Helaas is dit nou eenmaal een hot item. De ruime opkomst maakte het mogelijk om halverwege in groepjes uit elkaar te gaan met naar mijn idee het mooie effect dat er intenser kon worden gebrainstormd omtrent dit punt. Wat konden de cliënten hierin zelf nog betekenen? Sterker, wat kon ik hiertoe in mijn dagpatroon nog aanpassen?

Weet je, volgens mij kun je er pas een zinvolle dialoog organiseren als er een onderling vertrouwen is.