Eigen schuld dikke bult. Had ik een leuke avond voor de boeg, heb ik deze mijzelf door de neus geboord.
Rond 16:00, na een rustmoment op bed, word ik geholpen richting mijn rolstoel. Aangezien de ADL’ers zojuist zijn begonnen vraag ik wat zij die ochtend hebben gedaan. Die vraag zit ergens tussen nieuwsgierigheid en oprechte belangstelling. Als ik een tegenvraag krijg, betreffende de rest van de dag, vertel ik over het verjaardagsfeestje van die avond. Kletsen, drinken, lekkere hapjes, leukleukleuk! Na het avondeten nog even de tanden poetsen en een luchtje op. Laat de taxi nu maar komen.
Deze heb ik voor 20:25 gereserveerd, kan dus vanaf 20:10 komen. Als om 19:50 blijkt dat deze al beneden staat ben ik verbaasd. Ergens tussen positief en negatief. Gelukkig heb ik alles wat ik nodig heb al bij mij. In alle rust vertrek ik naar de lift. Als deze zich opent moet er eerst nog een medecliënt uit. Echter, met dat ik naar binnen wil rijden, besluit de liftdeur net een fractie eerder dan ik weer dicht te gaan. Oftewel, een botsing is vrijwel onvermijdelijk. De dichtrollende deur trekt zich door de klap weer terug, waardoor ik wel naar binnen kan.
Waar ik bang voor was blijkt zo te zijn. Via de spiegelende deuren voor mij kan ik zien dat de deuren achter mij zich niet meer sluiten. Nadat ik weer naar buiten ben gerold probeer ik nog ettelijke malen of de lift nu wel luistert. Helaas! Inmiddels heb ik een toevallig passerende buurman gevraagd de op mij wachtende taxichauffeur te informeren. Deze komt boven, denkt met mij mee, probeert wat, maar moet dan toch weer vertrekken.
Onderwijl is ook de storingsdienst gebeld. Zij zullen nog deze avond komen; wanneer is nog onduidelijk. Ik voel mij sneu voor mijzelf en schuldig naar andere Fokusbewoners tegelijk. Ook al kan ik niets betekenen, ik wil deze plaats delict niet zomaar verlaten. Inmiddels heb ik de verjaardag uit mijn hoofd gezet. Even later ga ik toch maar naar huis en laat mijn computer weer opstarten, zodat ik via WhatsApp mijn buren over de lift kan vertellen en met de billen bloot ga.
Zo’n uur later volgt een bericht van een medebewoner. Daarin staat dat hij net is gearriveerd en nu dus niet naar zijn appartement kan, op driehoog. Mijn schuldgevoel wordt aangescherpt. Helemaal omdat deze bewoner recentelijk meerdere malen slachtoffer was van deze horrorlift. De lift veroorzaakt al tijden de nodige onrust binnen het Fokusproject. Om het slachtoffer bij te staan neem ik een dusdanige positie in dat ik kan communiceren met de persoon beneden. Even later meldt de storingsdienst dat de monteur de volgende dag komt. Ook als de situatie nogmaals wordt uitgelegd door de flink balende cliënt is hij morgen de eerste! Heel gênant en mensonterend natuurlijk. En er bestaat nog wel een afspraak met de woningbouwvereniging dat de lift zo spoedig mogelijk wordt gerepareerd.
Uiteindelijk komen een paar brandweermannen om de medecliënt uit zijn rolstoel te tillen en naar boven te brengen. Daar staat kennelijk nog een reserverolstoel. De volgende dag wordt de loodzware rolstoel met de gemaakte lift ook naar boven gebracht.
Een dat allemaal door mijn schuld.
