Stemming

Pasgeleden sprak ik een vriend. Het gesprek werd feitelijk steeds negatiever van aard. In die zin dat ik vertelde dat ik mij wegens het tekort aan personeel in toenemende mate zorgen maak over mijn toekomst. Moet ik gaan denken aan verhuizen? Echt, het principe van Fokus is natuurlijk geweldig en ik woon in een mooi appartement waar ik graag ben en blijf. Maar dat er langere wachttijden zijn en dat er steeds vaker nieuwe gezichten moeten worden ingevlogen, omdat er dus minder mensen zijn die bij Fokus willen werken, dat begint te vreten.

Om van onderwerp te veranderen werd gevraagd of ik ging stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Niet dat ik daar nou opeens zo gelukkig van word, want ik ben echt geen politieke tijger die zich overal in vastbijt. Uiteraard heb ik een mening en die kan ik ook zeker tot een bepaalde hoogte verdedigen. Maar goed onderbouwend discussiëren is nou niet bepaald mijn sterkste punt. Hoe dan ook, stemmen doe ik altijd. Of het nu gaat om een nieuwe Tweede Kamer of om waterschapsverkiezingen. Voor mij is het niet minder dan een moetje.

Op wie ik zou gaan stemmen, dat was ook niet zo’n moeilijke vraag. Noem het gemakzuchtig, maar ik stem al jaren op dezelfde partij. Toegegeven, wat de exacte standpunten zijn, laat staan dus op lokaal niveau, ik kan ze niet uit mijn hoofd opdreunen, maar bij wat ik lees en hoor voel ik mij goed.

Ook al ben ik op mijn manier zeer bewust betrokken bij de belangenbehartigers van Toegankelijk Zwolle, de gemeentepolitiek houdt mij verder niet bepaald bezig. Slecht? Misschien. Ieder zijn kwaliteiten, toch?

Weet je al waar en met wie je gaat stemmen? Vanwege mijn situatie met elektrische rolstoel moet het wel een toegankelijk stembureau zijn. Ook al is hier tegenwoordig veel meer aandacht voor, een vanzelfsprekendheid is dit nog niet. Het stembureau in het winkelcentrum vlakbij mij gelukkig wel. Tot enkele jaren geleden ging ik nog zelfstandig op pad daarheen. Dan vroeg ik ter plekke aan een van de leden van het stembureau om mijn stempas en identiteitskaart uit mijn tas te halen en of iemand mee kon lopen om namens mij een vakje rood te maken. Of dit officieel mocht? Waarschijnlijk wel, anders had ik het wel gehoord. Tegenwoordig ga ik samen met een pgb-medewerker op stap.

De vriend opperde dat ik ook nog een machtiging zou kunnen afgeven aan iemand. Dat weet ik natuurlijk, maar no way! Hooguit als het buiten pokkenweer is. Zelfs dan zou ik met een taxibusje mijzelf daar kunnen laten afzetten. Al is dat laatste eigenlijk een slecht idee. Maar dat terzijde.

De dag voordat ik mocht gaan stemmen bedacht ik mij dat ik, als ik daar dan toch was, dan ook wel weer eens affiches zou kunnen ophangen om personeel voor Fokus te werven. Voor wat dat waard is natuurlijk, want de kans op succes is heel erg klein. Maar enkele maanden geleden leverde een bij Albert Heijn opgehangen postertje zowaar een nieuwe medewerker op. Dus wie weet! Na wat afwegen flanste ik wat in elkaar op mijn computer.

Eén en één kan misschien wel drie woorden, toch?