Vooraf geef ik altijd een aanwijzing. Dat wordt ook van mij verwacht, want ik heb nou eenmaal de regie. Dit heb ik mijzelf wel eigen moeten maken, wat dat betreft, want echt nodig leek mij dat niet. Tandenpoetsen is tandenpoetsen, heel vanzelfsprekend. Mijn aanwijzingen blijven dan ook beperkt tot die ene standaardopmerking of alle hoeken en gaten gepoetst kunnen worden. Om vooraf een uitgebreide uitleg te geven over wat ik zoal verwacht en wens, vind ik eerlijk gezegd enigszins denigrerend overkomen. Iedereen snapt dat immers, toch? En daar sla ik kennelijk de plank volledig mis.
Zodra er een medewerker voor mij staat om de witte steentjes in mijn waffel te gaan schrobben, rijst de vraag hoe dat zal gaan. Als de uitvoerder deze handeling nog nooit eerder bij mij heeft gedaan, of in ieder geval wat langer geleden, weet ik sowieso niet waar ik aan toe ben. Welke techniek gaat diegene gebruiken? En minstens zo belangrijk blijft de vraag in welke volgorde er wordt gewerkt. Even los hiervan: het gaat hier om een intense en, noem het gerust, intieme handeling, ruim binnen mijn comfortzone. Inmiddels is er wat dit betreft meer dan genoeg ervaring dat ik een andere behandeling krijg dan ik zou willen. Ook al heb ik geprobeerd dit te voorkomen. Voor alle duidelijkheid: ik ben door mijn fysieke beperking nou eenmaal niet in staat om zelf mijn tanden te poetsen. Ooit was er een tijd van zonder nadenken, maar das war einmal.
In ADL'ers die vaker bij mij in huis komen, is er over het algemeen wel vertrouwen. Zij hebben de kennis en mijn verwachtingen naar hen zijn volgens mij duidelijk. Als er toch even op één lijn moet worden gekomen, dan zullen dat slechts kleine aanwijzingen betreffen. Immers, daar komt-ie weer: wat is er nog nodig om goed af te stemmen? Tandenpoetsen kan toch iedereen? Het overleg zal er niet zozeer over gaan dat ik de andere partij wil verbeteren, maar wel om diens manier van handelen aan te passen zodat ik als cliënt tevreden ben. Want al vind ik mijzelf best wel flexibel en snap ik heel goed dat niet ieder mens, en dus ook niet iedere ADL'er, gelijk is, ook ik heb zo mijn voorkeuren en verwachtingen.
Trouwens, of ik überhaupt het gesprek aanga, hangt ook van de situatie af. Misschien heb ik er geen zin in, aangezien ik daar geen energie voor heb. Of er is iets anders, bijvoorbeeld omdat ik er geen ruimte voor voel, of omdat ik vermoed dat zoiets weinig effect zal hebben bij deze persoon.
Wat een verhaal! Waar gaat het over? Zeker, ik hoor het mijzelf ook denken. Zowel om zorg vragen als zorg verlenen is ingewikkelder dan het misschien lijkt. Of het nu om tandenpoetsen gaat of iets anders. Is de logica van tandenpoetsen werkelijk zo overduidelijk? Is het zo makkelijk dat iedereen ook bij iemand anders in de mond kan schrobben? Ik vraag het wel eens om mij heen bij medewerkers. Maar die werken hier al langer, dus misschien moet ik het ook maar eens vragen aan nieuwelingen. Kijk eens door een andere bril en dan specifiek naar je eigen mond.
